Młodzi - Chrystusem

Jaki jest stosunek waszych rodziców, bliskich na wasze zaangażowanie we wspólnoty, dzieła, czuwania itp. ? Czy są oni pozytywnie, czy negatywnie nastawieni na takie wasze postępowanie?

hmm... u mnie to wygląda różnie. od podstawówki mama sama posyłała mnie na Dzieci Maryi, później nie przeszkadzało jej jak zostałam animatorką (w gimnazjum) jeździłam trochę na rekolekcje, dni skupienia. Nawet przez liceum było w miarę spokojnie. po maturze wyjechałam za granicę, byłam tam rok. (rok bez Jezusa, totalnie). no i ostatnie pół roku zaczęłam 'wracać do siebie'. i się zaczęło! zaczęłam w tygodniu do kościoła chodzić to mama jest mega wściekła. chcę jechać na weekend na dni skupienia to robi problemy. jak sie dowie o klasztorze to mnie chyba powiesi... i jak jej ty wytłumaczyć że ja po prostu chcę tego? że On też dla mnie tego chce?

ja mam troszkę łatwiej, od urodzenia jestem w rodzinie wierzącej, co niedziele chodzę do kościoła, w piątki na spotkania młodzieżowe, czasem w czwartki, w wakacje jeżdżę na co najmniej 3 Misję do różnych miast gdzie głosimy ewangelię, oczywiście konferencje chrześcijańskie itd. u mnie w domu nikt nie ma z tym problemu, rodzice bardzo się cieszą, że chcę się angażować ponieważ wiedzą, że dzieci ich znajomych nie chcą wierzyć i chodzić do kościoła.
patrząc z perspektywy czasu cieszę cię, że jestem z rodziny chrześcijańskiej w której ciągle ma się styczność z żywym Bogiem ( przykładem może być to, że moje płyty w większości są chrześcijańskie, czasem jest tak, że lecą na okrągło) dużo dały mi lekcje szkółki niedzielnej

Moja rodzina też jest wierząca, więc nie mam z tym problemu. W drugim semestrze zmienili nam nauczyciela od religii, siostra poszła na emeryturę i teraz mamy z księdzem. Szkoła do której chodzę należy do parafii, w której ksiądz prowadzi oazę młodzieżową. Na początku marca organizował dla oazy dzień skupienia. Pytał się nas w szkole czy chcemy jechać, zgłosiłam się, dostałam zgodę na wyjazd, którą mama chętnie podpisała. W sobotę ksiądz zorganizował wyjście do Sióstr Karmelitanek i także tym razem mama chętnie podpisała zgodę. ZA niecałe 3 tygodnie znowu będzie dzień skupienia, myślę, że mama podpisze zgodę ; ) Chcę zabrać młodszą siostrę, ale ona pyta się po co jej to, mówi, że tego nie potrzebuje. Będę jeszcze próbować może się uda : )

Kiedyś siedziałam tak sobie i myślałam co by było gdyby moi rodzice nie zmienili kościoła i zostali katolikami. Myślę, że byłoby ciężko ponieważ nie miałabym aż takich wzorców jak mam teraz, ale po tym rozmyślaniu przyszedł mi werset o tym, że zostaliśmy powołani do bycia dziećmi Bożymi przed założeniem świata

różnie bywa....

Maqudzia pisze:

hmm... u mnie to wygląda różnie. od podstawówki mama sama posyłała mnie na Dzieci Maryi, później nie przeszkadzało jej jak zostałam animatorką (w gimnazjum) jeździłam trochę na rekolekcje, dni skupienia. Nawet przez liceum było w miarę spokojnie. po maturze wyjechałam za granicę, byłam tam rok. (rok bez Jezusa, totalnie). no i ostatnie pół roku zaczęłam 'wracać do siebie'. i się zaczęło! zaczęłam w tygodniu do kościoła chodzić to mama jest mega wściekła. chcę jechać na weekend na dni skupienia to robi problemy. jak sie dowie o klasztorze to mnie chyba powiesi... i jak jej ty wytłumaczyć że ja po prostu chcę tego? że On też dla mnie tego chce?

Mam podobną sytuację, co ty, więc wiem, co to znaczy jak rodzice czasem blokują cię w życiu duchowym ;/ Moja mama, dziękuję jej za to, że wreszcie pozbyła się większości obaw o mnie i pozwoliła mi wychodzić na spotkania, próby scholi/chóru, ale wypomina mi czasem, że angażuję się w jakieś dodatkowe rzeczy. Wielkim bólem i ugodzeniem w serce było dla mnie, jak powiedziała mi, że nie mogę się tak wykańczać i chodzić tyle do kościoła i,że: ,,Ona lubi Boga, no ale bez przesady", gdy rano wstałem wcześniej do kościoła na Mszę Świętą(bo biorę udział w Krucjacie Eucharystycznej za diakonów). Ból był straszny, ale będąc ostatni raz na porannej Mszy Świętej i siedząc dłużej w Kościele zrozumiałem, dostałem łaskę zrozumienia swoich rodziców i ich obaw o moje zdrowie i życie, na straży, którego stoją i postanowiłem dojść do porozumienia z nimi
Magudzia postaraj się porozmawiać z mamą, powiedz co ci dają wyjazdy/spotkania, jeśli uwierz mi wielką miłość swojej mamy i ona to dostrzeże to jej obawy nie znikną, ale może zacznie szerzej patrzeć i rozumieć o wiele więcej rzeczy, przecież i ty, i ona i my wszyscy uczymy się całe życie, módl się za to byście otrzymały łaski wspólnego zrozumienia

zxawed, jest jeszcze jedna sprawa o której nie wspomniałam. wyjazd za granice nie odbył się bez powodu. zaraz po maturze chciałam od razu iść do klasztoru. mama nie chciała przyjąć tego do wiadomości, tata średnio, a babcia (od strony mamy) była tak samo przeciwna. Do tego dochodził dziadek, który był totalnie nie wierzący. no a ja, wtedy w nieciekawej sytuacji z rodzicami uległam im i wyjechałam. żałowałam tego długo, mama co chwila chciała zapewnienia że zapomniałam o tych 'bzdurach' i że pójdę na studiach. no cóż, po roku bez Jezusa można powiedzieć że w końcu o tym zapomniałam. Jednak w ferie byłam na rekolekcjach no i wszystko wróciło zrozumiałam też, że gdyby nie ten rok, to nie byłabym taka jak teraz dużo mnie to nauczyło

nie wspominałam jeszcze. Jak dziadek sie dowiedział czemu wyjezdzam (babcia mu w końcu powiedziała) troche sie podłamał no i niestety po roku, w czerwcu mu się zmarło dłuugi cas siebie o to obwiniałam, ale w końcu mi przeszło. Ogólnie moi rodzice są wierzący, ale tacy niedzielni bardziej.

hmm, taka anegdotka z dnia wczorajszego i dzisiejszego
5 razy w roku, w Zabrzegu, odbywają się skupienia na które zwykle jeżdżę. i są w ten weekend przed ostatnie. powiedziałam o nich mamie w niedzielę, to zaczęła marudzić że to kuzynka ma urodziny, że coś tam i coś tam. wczoraj, chyba znów jej to z głowy wyleciało, znów zaczęła marudzić że to znów nie posprzątam i takie tam. w końcu udało mi sie tak poukładać czas, że mogę jechać trzy godziny później, i że zdążę wszystko posprzątać. Mamusi było to nie w smak, bo już jej chyba argumenty odebrałam...

U mnie w domu są wierzący, ale żałuję, że nie mają łaski rozumienia otoczenia i życia duchowego, bo czasem nie widzą sensu w moich wyjściach i wyjazdach, bez których ja żyć nie mogę. Magudzia u ciebie jest trochę komplikacji, ale modlę się, by ci się udało i byś się nie załamała. Po anegdotce możesz się nauczyć, że zawsze jest coś, by być na wygranej pozycji szczególnie, gdy jesteś z armii Pana

Moja mama myśli, że jestem najpewniej nawiedzona. Jest to obojętne z jaką częstotliwością chodzi do Kościoła. Nie przeszkadza mi to ale raczej nigdy nie miałam dobrego wzorca.

Patrzę że sporo osób ma podobne problemy jak ja. No więc u mnie na początku rodzice byli zadowoleni, że czesciej chodzę na spotkania, na alphę, na różnego rodzaje Msze i rekolekcje. Ale jakby im bardziej ja zagłębiałam się w życie duchowe, tym bardziej rodzice są przeciwni, zwłaszcza tata,. Rozkminia czasem, ze to jakaś sekta albo coś. Kurde, niby pochodzę z rodziny wierzącej, ale jak to ktoś wcześniej napisał, takiej "niedzielnej". To strasznie boli gdy Ty wiesz, że Bóg jest dla Ciebie ważny, najważniejszy, a najbliższym to przeszkadza.

U mnie rodzice są zadowoleni, że chodzę do kościoła i nie muszą mnie do tego zmuszać, tak jak to było kiedyś. Czasem słyszę dziwne komentarze ze strony taty, na temat tego, że śpiewam w scholi, zadaje się z lektorami, księdzem i takie tam.. Ale to są bardziej 'żarciki' tatusia, który nie chodzi do kościoła w ogóle. Mama jest zadowolona, chociaż czasami też mówi,że zostanę zakonnicą. Wtedy ją uspokajam, ale na tematy wiary nie rozmawiamy. Nawet gdy próbuje jej czasami pewne rzeczy i sytuacje uświadomić to jakoś nie za bardzo do niej trafiam. Od czasu do czasu w niedzielę pójdzie do kościoła... Czasem mam wrażenie, że ja zachowuje się jak rodzic, a oni jak dzieci.

trzeba czasu, żeby ktoś doszedł do pewnych rzeczy