No wiem, ale co jeśli sie okaże, że to wszystko jest kłamstwem?
Równie dobrze może być tak, że to szatan mi te myśli podsuwam, a równie dobrze może być tak, że to wszystko to jakiś natręt w ludzkiej psychice i nie ma żadnego bóstwa, złego, dobrego, nie ma czegoś takiego jak sprawiedliwość?
Poza tym ja wiem, że jestem za słaby, żeby wytrzymać te wszystkie przykre sytuacje i złe rzeczy w moim życiu będąc u boku Boga. Ja nie jestem samotnikiem, który żyje tylko dla siebie i żyje po to, by go obrażali, by nic mu sie nie udawało i żeby sobie wmawiał, że Bóg go i tak poratuje. Przez takie coś prędzej czy później bym sie na 100% zabił. Codziennie o tym myśle, ale jestem tchórzem, bo boje sie bólu i nigdy pewnie tego nie zrobie i będę żył niepewnie przez całe życie cierpiąc gorzej niż po śmierci i może ja już nawet teraz mam piekło?
Ja chciałbym mieć wielu przyjaciół, śmiać sie razem z nimi i osiągać swoje cele, być szczęśliwym, nie ograniczać sie, sięgać po wiele, być szanowanym, pamiętanym. Jeżeli z Bogiem jest to niemożliwe to nie wiem jakim cudem mogę jakby to powiedzieć "przejść ten świat tą dobrą drogą", wiem, że jeśli wybiore szatana to będę na koniec cierpiał, ale przynajmniej NORMALNIE przeżyje życie, jak to robi większość nie wierząc w Boga i zazwyczaj wielu ludzi ma przyjaciół, wielu kolegów, są mądrzejsi niż ja, są kreatywniejsi, mają jakieś talenty, w czymś są ZAJEBIŚCI wręcz.
A ja codziennie czuje się jak nic. Jak zwykła materia na ziemi, nic nie warty, nikt o mnie nie pamięta, nikt o mnie nie myśli.
Nie chce tak i nie jestem w stanie żyć takim kosztem jeśli mam ufać Panu Bogu.
Nie moge odnaleźć swojego celu i nie moge odnaleźć prawdy, nawet nie wiem, czy nie jestem w tej chwili chory psychicznie i to wszystko mi sie wydaje, łącznie z religią itp. to jest tak chore, że aż nie da sie tego słowami opisać.
Równie dobrze może być tak, że to szatan mi te myśli podsuwam, a równie dobrze może być tak, że to wszystko to jakiś natręt w ludzkiej psychice i nie ma żadnego bóstwa, złego, dobrego, nie ma czegoś takiego jak sprawiedliwość?
Poza tym ja wiem, że jestem za słaby, żeby wytrzymać te wszystkie przykre sytuacje i złe rzeczy w moim życiu będąc u boku Boga. Ja nie jestem samotnikiem, który żyje tylko dla siebie i żyje po to, by go obrażali, by nic mu sie nie udawało i żeby sobie wmawiał, że Bóg go i tak poratuje. Przez takie coś prędzej czy później bym sie na 100% zabił. Codziennie o tym myśle, ale jestem tchórzem, bo boje sie bólu i nigdy pewnie tego nie zrobie i będę żył niepewnie przez całe życie cierpiąc gorzej niż po śmierci i może ja już nawet teraz mam piekło?
Ja chciałbym mieć wielu przyjaciół, śmiać sie razem z nimi i osiągać swoje cele, być szczęśliwym, nie ograniczać sie, sięgać po wiele, być szanowanym, pamiętanym. Jeżeli z Bogiem jest to niemożliwe to nie wiem jakim cudem mogę jakby to powiedzieć "przejść ten świat tą dobrą drogą", wiem, że jeśli wybiore szatana to będę na koniec cierpiał, ale przynajmniej NORMALNIE przeżyje życie, jak to robi większość nie wierząc w Boga i zazwyczaj wielu ludzi ma przyjaciół, wielu kolegów, są mądrzejsi niż ja, są kreatywniejsi, mają jakieś talenty, w czymś są ZAJEBIŚCI wręcz.
A ja codziennie czuje się jak nic. Jak zwykła materia na ziemi, nic nie warty, nikt o mnie nie pamięta, nikt o mnie nie myśli.
Nie chce tak i nie jestem w stanie żyć takim kosztem jeśli mam ufać Panu Bogu.
Nie moge odnaleźć swojego celu i nie moge odnaleźć prawdy, nawet nie wiem, czy nie jestem w tej chwili chory psychicznie i to wszystko mi sie wydaje, łącznie z religią itp. to jest tak chore, że aż nie da sie tego słowami opisać.